Op die palen kun je toch niet lopen?

 

Deze opmerking ving ik laatst op in een schoenenwinkel. Afkomstig van een moeder richting haar (bijna) volwassen dochter. ‘Ze wil vanavond naar een feestje op zúlke palen’, haar duim en wijsvinger ongeveer een decimeter spreidend richting de verkoopster. ‘Dat houdt ze toch niet vol?’ Was deze moeder de verkoopster nu aan het overtuigen?’, vroeg ik mij verbaasd af. Ik zag de verkoopster al naar de afdeling damesschoenen lopen en het meisje allerlei voorstellen doen. Het voorzichtige ‘Ja, maar ik zít de hele avond, daar krijg ik echt geen last van, hoor’, werd volgens mij voor kennisgeving aangenomen. Moeder en verkoopster lieten zich niet van de wijs brengen. Dochter stond er weinig enthousiast bij, maar leek haar best te doen een beetje interesse te tonen. Maar helaas (voor moeder)….ze werd van geen enkele schoen blij….

 

Hoera, geen nieuwe schoenen! Ik kon mijn blijheid haast niet voor me houden. Ik hoorde de moeder nog zeggen: ‘Nou ja, als jij op dit soort hakken wilt lopen, dan moet je het maar zelf weten’. Zo, die was raak!

 

Pfoe…wat was ik verrast door het korte inkijkje in deze moeder-dochterrelatie. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Wilde deze moeder haar dochter behoeden voor teleurstellingen, of vond zij dat zij het beter wist? Luisterde zij wel echt naar haar dochter en kon ze waardering opbrengen voor en trots zijn op haar dochters eigen mening en zelfstandigheid? Kon ze verdragen dat haar dochter misschien teleurstellingen opdeed, maar daar ook van leerde? Ik zal er niet achter komen.

 

Dit meisje wist volgens mij heel goed wat zij wilde, maar ging toch met haar moeder mee. Dacht ze: ‘Ach, laat haar maar moederen?’ of ‘Als ik niet mee ga, wordt het ruzie?’ Of misschien hoopte ze stiekem dat ze schoenen vond die ze voor een andere gelegenheid kon gebruiken. Als ma betaalt….mooi meegenomen, toch?

 

Naderhand mijmerde ik over de relatie met mijn eigen zonen. Ik ben erg zorgend, ook nu ze niet meer thuis wonen. Ik wil hen behoeden voor uitglijers. Vroeger en nu luister(d)en zij bijna nooit naar mijn advies. Met vallen en opstaan leerden en leren ze mij wel naar hen te luisteren. Een verrijkend proces, moet ik zeggen. En winkelen? Samen met hen was dat nooit een succes. Jammer voor mij, maar beter voor hen…denk ik…