Met aandacht meer contact

Wat was het gisteren een intensieve, maar mooie dag. Een aantal gesprekken dat ik met ouders had ging op de één of andere manier over 'contact': negatief gekleurd contact, verlies van positief contact of gemis aan echt contact. Over positief contact ging het gelukkig ook!

 

Een paar voorbeelden: een ouderpaar vertelde dat het contact met hun vijfjarige zoon vooral ongezellig was door zijn regelmatige driftbuien. Ze gaven toe opgelucht te zijn als hij op school zat of eindelijk sliep, maar ze wilden het graag anders. Hoe moesten ze met dit gevoelige en temperamentvolle kind omgaan? Door mijn vraag of het misschien kon zijn dat hun zoon te veel prikkels te verwerken had, werd het stil. Het kostte even tijd, maar vervolgens besloten deze drukbezette ouders samen te onderzoeken wat ze echt belangrijk vonden. Ze  lasten, niet in de laatste plaats voor henzelf (!), momenten van aandacht en contact voor en met elkaar in.

 

Strijd, alsmaar strijd!

Op de tweede afspraak kwam een moeder die zich machteloos voelde omdat haar zoon van twaalf niet naar haar luisterde. Ze veroordeelde zichzelf en vond zichzelf een slechte opvoeder. Toen ik haar vroeg wat het contact met haar zoon kenmerkte, zuchtte ze: 'Strijd, alsmaar strijd!'. Door met haar te kijken naar haar negatieve denkpatroon en te focussen op wat ze al goed doet (en dat was echt al heel veel!), kreeg zijn weer moed en zin om met hem in gesprek te gaan en plezier te hebben met deze aanvankelijk dwarse zoon.

 

En dan de moeder aan het eind van de dag.... De opvoeding van haar twee kleine kinderen verliep moeizaam. Toen ik vroeg naar haar achtergrond, vertelde ze mij over haar beladen verleden. Niemand had hier ooit naar gevraagd. Door hier over te praten, begreep ze waarom het voor haar zo moeilijk was echt positief contact met haar kinderen te maken. Zij had dit immers als kind nooit ervaren. Ze wilde het graag anders doen dan haar ouders. Maar hoe dan? Dit gesprek was de eerste van een reeks waarin ik haar zou ondersteunen in haar moederschap.

 

Terugkijkend mijmerde ik over de vraag waarom deze dag voor mij zo waardevol was. Het was iets met contact en aandacht.Het is liefde voor mijn vak, maar ook het contact met ouders en de aandacht voor de worstelingen die horen bij het ouderschap. Dus…het klinkt als een open deur, maar is het niet zo dat met aandacht er meer contact is en omgekeerd ook: met contact meer aandacht?