Ik doe het niet goed...aldus de buurvrouw

Met deze opmerking  kwam een moeder op mijn spreekuur. Ze had een dochtertje van 3 jaar en was ernstig aan het twijfelen of haar manier van opvoeden wel de goede was.    

 

'Als ik met de buurvrouw en haar kinderen in het speeltuintje ben, loop ik steeds achter mijn dochter aan', vertelde ze. 'De speeltuin grenst namelijk aan een drukke verkeersweg en ik ben als de dood dat haar iets overkomt. Maar de buurvrouw vindt dat ik mijn dochter teveel bescherm. Ook vindt ze dat ik mijn kind meer moet laten spelen met andere kinderen. Anders is de overgang naar school straks zo groot, volgens haar'.

 

Deze opmerkingen maakten haar erg onzeker. 'Wat doe ik fout?', vroeg ze zich in tranen af.

 

Ik had met deze moeder te doen. Vragen die bij mij opkwamen waren: waarom raakt zij zo van haar stuk door de opmerkingen van haar buurvrouw? Wat vond zij zelf eigenlijk? En waar waren de mensen die haar steunden en bevestigden in haar ouderschap? Tegelijkertijd kwamen me de emoties van deze jonge vrouw mij bekend voor. Ook ik heb deze worstelingen jaren geleden ervaren toe mijn kinderen jong waren.

 

Nauwelijks gelijkgestemde vriendinnen

Al snel heb ik moeder op haar hart gedrukt dat ze niets fout doet en alleen maar haar best doet. En wel op haar 'eigen-wijze' manier. Haar gezicht klaarde op en daarna ontstond een gesprek over haarzelf en haar moederschap. Ze voelde zich eenzaam in deze vinexlocatie waar alle ouders volgens haar druk, druk, druk waren. Zelf werkte niet, haar man werkte regelmatig in het buitenland en kwam laat en moe thuis. Vanuit haar land van herkomst was het heel normaal dat moeders thuis blijven voor de kinderen. Maar daar was je haast nooit alleen; moeders en kinderen ontmoetten elkaar dagelijks in het park of bij elkaar thuis. Hoe anders was het hier....Geen familie in de buurt en nauwelijks gelijkgestemde vriendinnen. Ja, wel de buurvrouw die best aardig was, maar door diens opmerkingen ze wel erg gespannen werd.

Voor deze moeder was dit de eerste keer dat ze hierover praatte. Het luchtte op en gaf haar de kracht om verder te kijken.

Ik zei haar dat ze, gezien de leeftijd van haar dochter, het goed recht had haar in de speeltuin in de gaten te houden. Maar dat ze haar peutertje, bijna schoolkind wel kan leren bij haar in de buurt te blijven.  

Omdat ze graag wat meer mensen wilde leren kennen en haar dochtertje ook in contact wilde laten komen met andere kinderen, heb ik haar gewezen op de peutergym in het naastgelegen wijkcentrum en het Mamacafé bij de kinderboerderij.

 

Ouderschap maakt kwetsbaar

Het werd stil nadat ik haar vroeg wat zij, naast moederen nog meer kon. Toen begon ze te vertellen: ze was goed in feestjes organiseren, koken en ontwerpen en maken van kinderkleding. 'Hierin zou je wel iets kunnen betekenen voor andere vrouwen', zei ik. Heel voorzichtig verscheen er een glimlach op haar gezicht. Een cursus geven aan andere moeders zou leuk zijn, opperde ze wijfelend. Samen bespraken we de mogelijkheden en ze nam zich voor dit verder uit te zoeken. Wat een moed en kracht zag ik bij haar!